Эргэж хараад инээмсэглэж амжихгүй байж мэднэ
Амьдрал богино юм
Ээдрээсэн үгээ засаж чадалгүй холдож мэднэ
Одоо л хэлий
Өнөөдрийн үнэн маргааш худлаа
Хувирахын дунд
Өнгө дүрсний дунд төөрсөн
Хүний энэ заяанд
Өөрийгөө олоогүй яваа
Бүдэгхэн цагийн аашаар
Бусдын зүрхэн дундуур хэчнээн ч туучиж
Буцааж болохгүй буруу мөр тарисаныг
Бүгдийг минь уучил хүмүүсээ
Хүсэхийн учигт хөтлүүлээстэй
Өнөөдөр маргаашууд дотроос
Хүн болсон заяаны
Үнэтэй нь юу ?
Өнгө үзэгдэл дүрсгүйд хууртаад
Солонго барихаар гүйх шиг амьдралд
Үлдэх нь юу олох нь юуг
Бодож нэг үзмээр
(дотор байгаад байсан эхний 4 мөр нь гүйцээх гэхээр санасан шиг болохгүймаа.
гэхдээ оруулмаар санагдаад аа.)
Залуу нас чи бүү гунигла
Зах нь харагдахгүй орчлон
Нараар эхэлдэг
Залуу нас чи бүү гунигла
Зангирсан гомдлын учир
Ганцхан инээмсэглэлийн үнэгүй байдаг
Залуу нас чи бүү гунигла
Замын тоос нь цэцэгний үнэртэй
Замилангийн заяагаа би
Чамаар л чимдэг
Залуу нас минь чи бүү гунигла
Сарны тэмдэгтэй зүрх минь
Санаа алдаж байна
Сарны хишигтэй зурагдсан заяа
Алганы хээнд гэрэлтэж байна
Энэ миний шөнө байг
Энэ миний сар байг
Тэр зүгээс шүлэг урсаг
Тэр миний цагаан тал байг
Тэр зүгээс бороо шиврэг
Тэр миний хайр шингээсэн нулимс байг
Тэр зүгээс салхи сэрвэгнэг
Тэр гэгээнээс үүсэж ургасан зүүд минь байг
Энэ оршихуйгаа энэ шөнө дэлгий
Үүл халхлавч
Гэрэлтэж байг
Сарны гэрэлтэй бодлууд минь
Хайрлах ухаарахын туяа татуулан
Чиний зүрхэнд гийж байг
Тиймээ энэ шөнө
Тэр чигээрээ би байгээ
Саргүй наргүй салхигүй хургүй
Үгүй
Юу ч үгүй тэнд санаа минь оршдог
Үүл байхгүй сүүдэр байхгүй
Жаргал зовлон байхгүй
Жам ес үхэл хагацал байхгүй
Зоргоороо хоосон байхгүйд би оршдогоо
Магадгүй айдаг болоод тэднийг
Хардаггүй ч юм уу
Маргаашийг өчигдрийг ч мэддэггүй байх
Өөрчлөлт өгөршил өвдөлт шаналал
Баярлах гуних гэдэг бас л тэнд байхгүй ээ
Тэр газарт би байхгүй мэт оршдог оо
Орон зай цаг хугацаа даажсан
Огоорч мартах гомдох уучлах байхгүй
Омголон ааш олиггүй мэхлэлт байхгүй
Сайн нь муу үгүйгээр харагддаггүй
Саар нь сайхангүйгээр оршдоггүй
Сав шимийн бус оргүй хоосонд
Орших оршихгүйн орчилд багтаж уусдагаа
_________________________2006 он
Дурсамжаар даруулж хүртсэн дарс
Намрын амттай
Нулимсаар хээлж бичсэн мөр
Хожуугийн дүрстэй
Надад дурласан залуугийн харц
Борооны жихүүдэстэй
Найдаж бэлэглэсэн тэр цэцэгс нь
Хуучин хайраас үлдсэн хагацлын үнэртэй
Нартад дулаахан нь мартагдашгүй дурсамжууд гэлтэй …
Ахмадхан нэгнийг би бодож явлаа
Ахиад харахыг хүсч явлаа
Инээсэн дүрийг нь зураглаж явлаа
Энхэндээ л гэхэд хайрлаж явлаа
Харуулаад нуучихсан хорвоог ялтай
Хараад мартаагүй зүрхээ яалтай
Ярихаараа улайдаг хацраа яалтай
Ядахдаа та гэж дуудчихсанаа ч яалтай
(өө бас л нэлээд дээр бичсэн )
Тэнгэртээ исгэрэлдэн нисэх
Цэнхэр өдөт жижигхэн шувууд
Чилсэн мөрөөдлөө үдшийн зөөлөнд
Бүүвэйлэн шулгана
Хүсэвч харахаас өөр нь үл гүйцэх
Хүслэнт утгатай мөрүүдийг
Хэн нэгний зүрхэн гүнд
Одоохон булшлаад цэцэг түшүүлж
Мартмаараа
Намрын уйгаар сэрчигнэж
Буйгаараа навч болон гандахад
Нартын амьдралын тоосон дундах
Төөрсөн тусгалаа мартдаг
Чин үнэний зүг гунигаар саравчилж зогсоход
Чилсэн зүрхний гүнд минь
Цагаан цэцэгс хийсдэг ээ...
Зол жаргалын тухай дуулах хэрэггүй
Шүлэгтэй шүлэггүй хэнд ч сайхан
Зовлон гунигийн шүлгээр хагаслахгүй бол
Зүдэрсэн зүрхэн зүүдгүй үхнэ
_______Хэн нэгний санаашрал
_______Хэнхдэг дунд базлах нь
_______Хэлж чадамгүй их зовлон
Ярчхаж болохгүй цээжээ
Гаднаас тэмтэрч үзэхүй
Ямар нэг шаналант оюун
Яриад байх шиг ...
Энэхэн хавьдаа эрээлж бичээд
Дэвтэр дээрээ дэвэрч амьдраад
Ганцхан чиний зүг гал болон шатаад
Ганц хоёр нулимсаар түймрээн унтраагаад
Өдөр хоногийг өнгөрөөж л явна даа
Тархин доторхи минь тэсгэлгүй буцлаад
Тавласан мөрөөдлүүд минь талаар нэг хөглөрөөд
Хүсэл ургаж хөлд ороолдовч
Жигүүрээ дэлгэн жиргэж нисээд
Жирийн эгэлхэн хоногуудийн жимсийг түүсээр явнаа
Урт удаан мэт
Богинохон амьдарна
Өөртөө таалагдсан
Даашинз урлах гэж
Салхин торгыг
Санааны утсаар
Оройжин мэтгэлээ
Урласан гоёлоо
Өмсөөд
Өөрийг чинь өмнүүр
Ихэмсэг алхахад
Чи түүнийг минь олж харахгүй
Уруулаас минь зөгий шиг
Янаглалын бал хайна
Өмсгөлийг минь юу ч үгүй ураад
Нүглийг адаар биетэй учирна
Хэзээ чи
Даашинзний минь өнгө
Цэв цэнхэр болохыг
Хээлсэн утас нь хайр болохыг
Орчлонд би хүн биш
Гэрэлт гуниг болохыг
Ойлгох бол гэж бодоод
Олохгүй л суунаа
Олохгүй ч болов уу даа
Салхи саваагүй болохоор
Би санахаас чинь өмнө
Цэцгэн дэлбээнд шүүдэр болоод
Наранд арилна, цагаа ирэхэд
Нарны тойрогт өөрөөрөө эргэх дэлхий
Нэр хийгээд биеэнд оноогдсон
Би амьд зүүд
Удаан, гунигтай, бороо шиг энэ амьдралд
Цувгүй жиндэж навчсын дунд алхахдаа
Уйтгарлах л ер бусын хуучин бэлэг болохыг
Өөр дотроосоо олж бороо дунд угаана
Цувааны сүүлч шиг намар оройн бороо
Сэтгэлд буцах шувууд норно
Навчсын судлаас гэрэлтэх нойтон шүлэгсийг
Олж унших гэж
Тэгээд мөнх бусыг, хоосныг
Навчин дороос олох л гэж явахдаа
Амьсгалаа хартлаа даарна
Тэгэвч тэр бороо хэн нэгнийг ялгахгүй
Би бороог мэдэрнэ
Хатуу үнэн хийгээд, бас л хоосныг
Би өөрөөсөө олчихвол
Бороонд жиндэхээ мэдрэхээ болино
Ай уйлах минь халуун сүү шиг
Би дэврээд, ширгээд гагцхүү
Илч гэрлээ исэх өвс шиг
Гандах өвс шиг
Намар оройн бороо шиг
Би өөр шигээ
Би намар шиг
Ганцаардлын жимээр
Хоосныг намар оройн борооноос, борооноор сурагчланам ...
Шүлэгчийн гашуун энэлэн
Шүүдэрлэж сормууснаа тогтдог
Танихийн хирээр сэтгэл нь эрчлэгдэж
Гэгээрлийн халуун зуланд
Гол болон шатаж амирладгаа
Сар хүрээлсэн жихүүн үдэш
Салхинд хийсэх туг үс шиг
Санах мартахын бүдэгхэн сэвхэнд
Сарны царайд инээд минь харагдана
Чи олоорой
Бүүр холын зүүдэнд чинь очиж
Бүлээхэн уруулыг чинь өндгөөрөө тэмтэрч
Алганд чинь чийхарах нойтон хөлс мэт
Ахиад л би чамд зовлон удахаар очно
Чи хүлээгээрэй
Өвсний усанд хормой хөлчиж
Үүрээс тасарсан бүдэгхэн гэгээтэй
Бүрэнхий үдшээр
Сормуусан завсраа нар хадгалсан нулимстай
Чиний нөмөрт очсон минь
Баларийн дуу мэт аяархан санагдана
Сартай ч сүүдэргүй үдэш байсан
Мартсан ч гэсэн санагдахаар байсан
Аялсан намуухан дууны чинь
Айзмаар хайр давалж
Элсэн эргээ элбэсэн
Тэнгис шиг би давалгааланхан байсаан
